Perkoz dwuczuby jest często spotykanym przedstawicielem ptactwa wodnego

Sarny zamieszkują okoliczne lasy

Symbol Mazurskiego Parku Krajobrazowego

Bocian biały, licznie zamieszkuje Mazury

Mazury słyną z licznych stadnin koni i doskonałych warunków do uprawiania turystyki konnej

Jezioro Łuknajno jest siedliskiem łabędzia niemego

Pole maku w pobliżu Woźnic niczym czerwony kobierzec

Grzybień biały obficie porastający wody jeziora Łuknajno


Pod względem fizyczno - geograficznym teren zalicza się do regionu zwanego Krainą Wielkich Jezior Mazurskich. Ukształtowanie powierzchni nastąpiło w ostatniej, zwanej bałtycką, fazie zlodowacenia (ok. 13 tys. lat temu). Wytworzył się tu krajobraz młodoglacjalny, pagórkowaty, pojezierny. Pełno tu głazów i głazowisk pozostałych polodowcowych. Występują one najczęściej w morenach czołowych lub dennych. Najpospolitsze i najliczniejsze są, występujące masowo kamienie polne. Teren wyniesiony jest średnio na wysokość 120 - 130 m. n.p.m. Pod względem budowy geologicznej przeważają utwory czwartorzędowe o dość grubej miąższości (100 - 200 m). Utwory powierzchniowe to : gliny zwałowe z głazami, żwiry, różnego rodzaju piaski oraz torfy i kreda jeziorna. Wody gruntowe należą niemal wyłącznie do wód czwartorzędowych i występują na głębokości od 0 do 2 m. pokrywając się z gruntami bagiennymi i torfowymi. Z wód powierzchniowych najbliżej wsi znajduje się jezioro Łuknajno o powierzchni 680 ha, o średniej głębokości 1,5 metra, położone na 115,8 m. n.p.m. Jezioro powstałe w zagłębieniu po wytopieniu się brył martwego lodu, tak zwane wytopiskowe. W nazwie tkwi prusko - litewski entymon „ lukne ”- grzybień, a więc jezioro „ grzybiste ”. Teren wokół jeziora i jezioro objęte są ochroną od 1947 r. w celu zabezpieczenia jednej z najbogatszych w Europie i największych w kraju kolonii łabędzia niemego. Rezerwat w 1976 r. został przez UNESCO wpisany na listę rezerwatów, będącym największym w Europie rezerwatem biosfery. Utrzymaniu się  kolonii łabędzia niemego, liczącej około 1200 - 1500 osobników, a w niektórych latach nawet więcej, sprzyja przede wszystkim duża powierzchnia jeziora, otoczonego zwartym pasem oczeretów i zbiorowisk leśno - zaroślowych, bogactwo pokarmu w postaci rozległych łanów ramienic oraz opieka ze strony człowieka. Poza łabędziem gnieździ się w rezerwacie również liczna rzesza drobniejszego ptactwa wodnego, jak łyski, kaczki, kurki wodne, perkozy i wiele innych. Jezioro Łuknajno jest także miejscem tarliskowym ryb przenikających tu z jezior sąsiednich.   Klimat charakteryzują wartości meteorologiczne notowane przez stację w Mikołajkach. Na podstawie danych  stwierdzono, że średnia roczna temperatura powietrza wynosi tu 6,7 °C miesiąca najzimniejszego (styczeń) -3,4 °C, a miesiąca najcieplejszego (lipiec) 17,2 °C. Okres wegetacyjny, który trwa 209 dni, rozpoczyna się około 13 kwietnia, a kończy się około 8 listopada. Często występują przymrozki radiacyjne. Wilgotność klimatu jest wysoka, średnia wartość w roku wynosi 81 -82 %. Wiatry panują tu zmienne z kierunków wschodnich i zachodnich, liczba dni bezwietrznych jest bardzo mała. W półroczu zimowym prędkości wiatrów kształtują się powyżej 4 m/sek., w półroczu letnim poniżej 4 m./sek. Na krajobraz okolicy składają się poza lasami, rzeźbą terenu i wodami pola uprawne. Grunty orne w Woźnicach zajmują 992,34 ha. Stanowi to ponad 55% ogółu powierzchni. Gleby w okolicy wsi zalicza się do gleb lekkich, słabo zbielicowanych. Nadają się na uprawę buraków, pszenicy, roślin strączkowych, lucerny. Zaliczane są do III , IV i V klasy bonitacyjnej. Na użytkach zielonych przeważają gleby IV klasy bonitacyjnej. Tereny zabudowane obejmują 118,77 ha, zabudowę ma charakter mniej lub bardziej zwarty i stanowią ją budynki z przylegającymi do nich działkami o charakterze rolniczym. Z surowców mineralnych na uwagę zasługują występujące w okolicy wsi piaski i piaski ze żwirem oraz torfy.   Elementem charakterystycznym krajobrazu są liczne zadrzewienia śródpolne, wokół stawów i bagien. W otaczających wieś lasach przeważa drzewostan sosnowo- świerkowy oraz drzewa liściaste : dąb, wiąz, klon, jesion, lipa a w podszyciu leszczyna, jałowiec. Runo leśne stanowią jagody, borówka i liczne gatunki grzybów. Świat zwierzęcy reprezentowany jest przez ogromną rzeszę ptactwa, szczególnie wodnego (ponad 200 gatunków z bielikiem, jastrzębiem, rybołowem, perkozem, puchaczem, łabędziem, bocianem czarnym na czele) oraz łosie, bobry, rysie, wilki, sarny, jelenie, lisy i zające. Z płazów obserwuje się najliczniej żaby, ropuchy oraz traszki. Gady są reprezentowane przez jaszczurki zwinkę i żyworodną, padalca, zaskrońca i żmiję zygzakowatą. Wieś liczy około 900 mieszkańców. Miejscowość położona jest na skraju Mazurskiego Parku Krajobrazowego w pobliżu największego w Europie rezerwatu łabędzia niemego na jeziorze Łuknajno. Mazurski Park Krajobrazowy został utworzony na mocy uchwał Wojewódzkich Rad Narodowych w Suwałkach i Olsztynie w grudniu 1977 r. w celu zachowania wartości przyrodniczych tego obszaru dla potrzeb nauki, dydaktyki i turystyki kwalifikowanej. Powierzchnia Parku wynosi ok. 55 000 ha, a jego strefy ochronnej ok. 18 000 ha. Z tego lasy zajmują ponad 29 000ha, rzeki i jeziora (łącznie z największym jeziorem w Polsce Śniardwy) ok. 17 000 ha. Reszta to użytki rolne i tereny zabudowane. Między Woźnicami a Mikołajkami znajduje się Bagno Tałckie miejsce wylęgu łabędzi. Okolica posiada dość malowniczy krajobraz atrakcyjny dla turystyki pieszej i rowerowej.